only ryu can stay at my palace without any condition

ติดละครฮ่ะ อย่างแรง!

ไม่ค่ะ ไม่ใช่ครูกุ๊ก ตอนนี้ครูกุ๊กเอากรูไม่อยู่ค่ะขอโทษ!

ติดละครเอ็กแซ็กซ์่อ่ะฮ่ะ

ใช่ฮ่ะ ก็เรื่องนั้นล่ะฮ่ะ เรื่องที่ทำให้หลายคนเพิ่งจะสำเนียกว่า "สาววาย" มันมีเยอะมากมายขนาดนี้เชียวหรือวะนี่?

ชิลิ้วฮ่ะ พรุ่งนี้ก็รักเธอ อ่ะฮ่ะ ไม่ได้สนคู่พระเอก นางเอกเลยฮ่ะ เพราะอิชั้นเบื่อนางเอกเบื้อใบ้ มีมือมีตีนเอาไว้แค่ให้นับครบ 32 กับพระเอกโอเวอร์แอ๊กชั่น 5555+

อิชั้นติดน้องก้อง น้องพีอ่ะฮ่ะ กรี๊ดดดดดดด
น้องก้อง ยังไม่เท่าไหร่ น้องพีนี่สิฮะ อิชั้นอยากจะบูมให้สักสิบแปดรอบ
น้องโอของเดี๊ยน จริงๆอิชั้นก็ชอบน้องแกเล่นหนังมานานแล้ว แต่ละครอิชั้นก็ได้ดูมั่ง ไม่ได้ดูมั่งตามประสาอ่ะค่ะ
แต่ก็พอรู้อยู่ว่าน้องแกได้ฉายา ไอ้ตัวขโมยซีน พอๆกับน้องภูริ เล่นบทพระรองบ่อยมาก แล้วก็ดับพระเอกตายห่าคาจอเป็นนิจ 5555+ (ฝ่ายหญิงต้องน้องพลอย อิชั้นยังจำอมฤตาลัยที่เชือดนางเอกอย่างหนูหยาดทิ้งแบบไร้ทางต่อสู้)
แต่ครั้งนี้ นอกจากน้องจะไม่ดับน้องฟลุ๊ค แต่น้องยังส่งให้น้องฟลุคแกดีมั่กๆ สังเกตุง่ายๆ ชอตไหนน้องแกออกคนเดียว แข็งเป็นสากกะเบือ แต่ฉากไหนออกกับโอ หรืออ้อม น้องจะเล่นได้ดจนเห็นได้ชัดว่ารุ่นพี่ช่วยส่งเยอะ
บทชายหญิง คู่กัน ยังรับส่งกันไม่ยาก แต่บทอย่างโอกับฟลุค ออกหน้ากล้องพร้อมกัน สิ่งที่ต้องระวังอย่างยิ่งคือ อย่าให้ใครฆ่าใครตายคาจอนั่นล่ะ
สวนน้องป้อง เล่นเป็นพระเอก อิชั้นไม่รู้ว่าเรื่องอื่นเป็นแบบนี้ไม๊ แต่เรื่องนี้ พ่อออกท่าทางโอเวอร์แอ๊กติ้งไปไม๊อ่ะ อย่างก๊ะเล่นละครเวทีเลยอ่ะ อย่าว่าแต่น้องป้อง แม้แต่อิน้องที่เล่นเป็นตัวอิจฉา หน้าชียังเบี้ยวเกินปรกติซะอย่างกับละครเวที
ท่าทางเฮียบอยจะกำกับละครเวทีถี่ไปซะมั๊ง? มันถึงได้กำกับตัวแสดงเว่อร์เกินธรรมชาติซะขนาดนั้น ผิดปรกติเอ็กแซ็กซ์ไม๊อ่ะ ?

เอาเถอะ ถึงยังไง ณ เวลานี้ ก็ไม่เห็นว่าบทโทรทัศน์ ช้่องไหนจะเริ่ดไปกว่า เอ็กแซกซ์แร้น (เริ่ดในแง่ของความสนุกนะคะ ไม่ใช่อย่างอื่น)
แต่มีคนเตือนไว้วา "ดูหนังเอ็กแซ็กซ์อย่าเทใจหมดร้อย เพราะตอนจบมักหักหัวใจคุณทิ้งทีหลังอยู่เป็นนิจ"
จะหักอิท่าไหนไม่รู้ แต่วันนี้ดูคำพูดตอนท้ายของน้องพี ไอ้เรื่องชีวิตไม่มีอะไรแน่นอนแล้ว.....นะ
หวังวาตอนจบคงไม่เล่นมุกน้องพีขับรถพุ่งชนยางอะไหล่ข้างทางคอหักตายห่านะคะคุณบอย
บั่บว่า แบบนั้นมันเดาง่ายไปอ่ะฮ่ะ อิดั๊นผิดหวัง ไม่ใช่เรื่องตายไม่ตายนะฮะ แต่อิชั้นก็พอจะเขียนนิยายได้เหมือนกัน อิชั้นเบื่ออะค่ะ ไอ้เรื่องฆ่าตัวละครตายตอนจบเนี่ยฮ่ะ
บางคนเค้าจะใช้ข้ออ้างว่า นั่นคือมุก"สัจธรรม" แต่อิชั้นรู้ค่ะ ด้วยความสัจจริงของคนเขียนเรื่องทุกคน มุกนั้นใช้เวลามันตันแล้วอ่ะฮ่ะ ไมรู้จะเขียนต่อยังไง จนปัญญา เพราะตัวเองสนุ๊กตัวเองมตลอด เลยเล่นมุกนั้น
ฆ่าแมร่งตายซะอย่างหนังเกาหลี อินเทรนด์ดี
มุกแบบนี้ ชื่อเล่นคือ "มุกสัจธรรมแห่งชีวิต" ชื่อจริง คือ "มุกสิ้นคิด" อ่ะค่ะ
อิชั้นก็ยกย่องชื่นชมเฮียบอยในเรื่องของการเขียนบท หวังว่าจะใช้ทางออกให้สมกับที่อิชั้นชื่นชมแล้วกัน อิชั้นรอดูอยู่ฮ๋ะวาจะได้บูมเอ็กแซกซ์ หรือ จะหัวเราะกร๊ากตอนจบ
อุตส่าห์ไม่ลงบทละครให้อ่านตามหนังสือพิมพ์ หวังว่าตอนจบจะตื่นตาตื่นใจละกัน เดาง่ายไปมันนาเบื่อง่ะเฮีย


PS. ดู PV new world ของลูกชายแร้นนนนนนน ดูที่ทำงานไม่สะใจ ดูๆหยุดๆ เด็กมันกวนกรูชิบ กรูดูอยู่ดีๆ มานั่งถามอยู่ได้ว่าพี่ดู มิวสิคพริกไทยหรือยัง เพลงเชี่ยอะไรวะพริกไทย เดี๋ยวนี้เค้าตั้งชื่อเพลงกันพิลึกพิลั่น อีกหน่อยคงมีซีอิ้วขาว น้ำปลา เต้าเจี้ยวตามออกมาแสด กรูเลยปิด กลับมานั่งดูที่บ้านแทน
ทั้งพีวี ชอบช่วงท้ายที่สุด! ลูกชายโชว์กล้ามก็งั้นๆ หล่ออยู่แล้ว ทำไงก็หล่อ พี่เฮก็เหมือนเดิม ปิดมิดไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น หัวอิยักษ์ก็ฮาดี สงสัยใครในปาร์ตี้ทำเหล้าหกใส่หัว ม้วนเป็นขอด หลิมเชียว ยิ่งไอ้ทรงยุค 60 นุ่งกุงเกงสมัยไมเคิล แจ๊กสัน ยังตัวดำ หัวหลอด นั่นยิ่งฮาแตก มองไกลๆกรูนึกว่าวัวเลียหัวมา นั่งดูไปก็ฮา ช่างเป็น วินดส์ วิ๊นดส์ วินดส์ เสื้อผ้าตามใจกรูเหมือนเดิน
เพิ่งเห็นตอนท้ายนี่แหละ ค่อยรู้สึกว่าพัฒนา เอ๊อ เพิ่งจะเห็นเมิงหัดเล่นคู่สีกระตุ้นอารมณ์ใน PV ก็คราวนี้แหละ ทุกที ไม่ขาว ก็ดำ ไม่งั้นก็เล่นสีห่าอะไรไม่รุ โถล่เถล่ เพิ่งเห็นคราวนี้ที่ทีมกำกับศิลป์ มันหัดเอาคู่สีมาใช้ประโยชน์บ้าง ดำ เหลือง น้ำ เงิน คู่สีในกงล้อสีของงานกราฟฟิก พวกเด็กเรียน ADs นาจะรู้จักดี ไม่เข้าใจ ทั้งๆที่ตำราแมร่งก็ภาาญี่ปุ่น เว๊บที่กรูเข้าไปเทียบกงล้อสีก็ญี่ปุ่น แต่แมร่งเจือกไม่เคยเห็นใช้ใน PV เพิ่งจะมาฉลาดเนี่ยแหละ w-inds เอ๊ย....

เงาตะคุ่มๆ ของอะไรบางอย่างตัวน้อยๆ กำลังนั่งขุดอะไรกุกกัก
ตาวิเศษ : ทำไรน่ะ ?
ตัวน้อย : ขุดหลุม
ตาวิเศษ : ขุดทำไม
ตัวน้อย : ซ่อนของให้หม่ามี๊
ตาวิเศษ : ของอะไรของหม่ามี๊ ?
ตัวน้อยไม่สนใจ ยังคงขุดต่อไป ตาวิเศษจึงเหลือบไปมองที่ห่อของข้างๆเจ้าตัวน้อย
ตัวน้อย : นาซ่า เลิฟโน๊ต ,AAA ,BBB ,%%% ,$$$ ,&@@ .............. รวมแล้ว 20 กว่าห่อ ฝัง ฝัง ฝัง เรียบร้อย ไปรับรางวัลจากหม่ามี๊ดีก่า ล๊า ลา
ตาวิเศษ : .......................

ไอ้ตัวน้อยกลบฝังอย่างดี แล้วเดินตุ้มต๊ะตุ้มตุ้ยจากไปอย่างมีความสุข ที่ทำภารกิจให้หม่ามี๊สำเร็จ



ว๊า ฮ่า ฮ่า ฮ่า.....

Q : เจ๊ ayde ๆ ไม อิเคะ มันถึงพูดจาถ่อยสถุลขนาดนี้อ่ะ ตอนก่อนๆ มันไม่เห็นจะถ่อยขนาดนี้เลย ดาวรับไม่ได้อ่ะค่ะ ?

A : ค่ะน้องดาวคะ เพราะนี่มันคือผู้ชาย คุยกับผู้ชาย ที่โจ๊ะกันมาแล้วเกิน 5 ปี จะให้มันเป็นคุณชาย พูดจา คุณผม นาย เรา ในช่วงเวลาที่จริงๆมันต้องมีกันแค่สองคนงั้นรึ จริงๆตอนนี้หนูก็เหมือนไปแอบอยู่ใต้ตู้ ใต้เตียงเอง เช่นนั้น เจ๊ก็เห็นว่า มันก็ไม่ควรจะใช้คำพูดโนเน๊ะอะไรอีก อีกอย่างรมณ์เฉียสะสมมาก่อน แถมมาแล้วยังเจอเสี้ยนหนามตำตา ชักพาให้ยิ่งบ่อจอย มันก็คงไม่พูดจาหวานหูให้หนูชื่นใจกันแน่ๆค่ะ  ส่วนเหตุปมที่ก่อให้เกิดอารมณ์รุนแรงนั้น อิเคะมันคงไม่ทำเพราะแค่เรื่องมีบุคคลที่สามโผล่เข้ามา เรื่องเดียว เช่นนั้น มันจะน้ำเน่าช่องเจ็ดกันไปหน่อย อ่านต่อแล้วกันค่ะหนู เดี๋ยวเจ๊ก็บอกหนูเองแหละ ว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น หรือไม่ อย่างไร เพราะอะไร ไม่ต้องห่วงว่าเจ๊จะพลาดค่ะ

Q : เจ๊ ขาเจ๊ บั่บว่า หนูอ่านฉากไม่รู้เรื่องอ่ะค่ะ งวดหน้า เจ๊เขียนให้เคลียร์ ชัดเด้งกว่านี้หน่อยได้ไม๊อ่ะคะ หนูต่อมจิ้นตื้นอ่ะค่ะ

A : ขออภัยอย่างยิ่งสำหรับเรื่องนี้ เพราะเจ๊ก็ออกตัวแล้วว่าไม่ได้เขียนนาน เมื่อก่อนก็งงแย่อยู่แล้ว ทิ้งร้างนาน เลยยิ่งไปกันใหญ่ เพราะงั้นต้องใช้เวลาหน่อย เพื่อปรับตัว และจะแก้ไขให้ดีขึ้นในตอนต่อๆไป ทว่า หากคุณหนูรักจะตามอ่านงานเจ๊ต่อไป คุณหนูก็ต้องขุดต่อมจิ้นของหนูให้ลึกลงหน่อยเพื่อรองรับสไตล์การเขียนชวนงงของเจ๊ (555+) เนื่องด้วย เจ๊ ไม่ต้องการจะเขียนอะไรให้มันตรงเกินไปโดยใช้คำบางคำที่มันเห็นภาพ แต่หยะแหยงมือที่จะพิมพ์ และอย่างน้อย ตอนหลับตา อิเจ๊ก็ยังเห็นหน้าลูกชายอยู่ ไม่ใช่คนอื่น เช่นนั้น เจ๊จึงอยากให้ตัวหนังสือ มีผลต่อต่อมจิ้นให้มากที่สุด ไม่ใช่อ่านปุ๊บก็รู้เลย
        จินตนาการของคนเราแต่ละคนนั้นเป็นสิ่งมหัศจรรย์ค่ะคุณน้อง เรื่องราวที่เขียนโดยไม่ใช้คำตรงเป้า มันทำให้จินตนาการของเราแต่ละคน อาจจะไม่เหมือนกัน ดีออกนะ เราจะเป็นเจ้าของหนังที่เราสร้างขึ้นเองในหัวเพียงคนเดียว โดยมีเจ๊เขียนบทให้หนูไปกำกับกันเอาเองไง
        และอีกอย่างที่สำคัญ เจ๊เองนั้นเป็นคนเขียนโรคจิต ที่มีความสุข สนุกสนาน กับการท้าทายตัวเองในแต่ล่ะครั้ง ว่าตัวเอง จะสามารถสรรหาคำอะไรมาใช้ได้อีกไม๊ นอกจากที่เคยๆเห็น เคยอ่าน หรือที่คนอื่นเค้าใช้กัน ดังนั้น การเขียนฉากของอิชั้น จึงไม่ได้มุ่งหวังที่ความหื่น แต่คือกีฬาทางสมองชั้นหนึ่งสำหรับอิเจ๊ฮ่ะ

Q: ทำไม ไหนๆก็ปล้ำแล้ว เคตะมันยังไม่ได้อีกอ่ะเจ๊ หนูอยากอ่านฉาก หนูอยากอ่านฉาก หนูอยากอ่านฉาก ฉาก ฉาก ฉากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ........

A: ค่ะ เจ๊รู้ เจ๊เข้าใจในความหื่นของหนูค่ะ แต่เดี๋ยวก่อน เจ๊ไม่อาจยอมรับได้ ในปฏิบัติการปล้ำเพราะรัก จับกดเพราะเอ็นดู อย่างละครน้ำเน่าช่องไหนๆ ความเป็นจริง ถ้ารักกันจริง มันคงไม่ทำกันแบบนี้ เช่นนั้น เจ๊ก็ไม่อาจให้เคย์ มันทำอย่างนั้นได้ ในเมื่อตอนนี้ เจ๊ต้องการให้ทุกคนค่อยๆลำดับความคิดของเคย์ ในเรื่องทีละน้อย คนที่ได้รับความรักอย่างยิ่งมาตลอด 5 - 6 ปี หากจะยังคงเหี้ยอย่างภาคแรกต่อไป เจ๊ก็ควรผลักไสลูกชายให้พี่เฮไปเสียชิมิ?  เพราะงั้น มันควรรับรู้ความรักของอีกฝ่ายมาได้บ้าง แม้ด้วยคาแรกเตอร์ จะให้มันพลิกเป็นอ่อนโยนในทันที มันก็คงจะไม่ใช่ เอาเป็นว่า อ่านต่อไปค่ะหนู อดทนนี๊ดนึง เจ๊กำลังค่อยๆล้อมกรอบสถาณการณ์ต่างๆให้สมเหตุสมผลที่สุดอยู่ค่ะ ใจเย็นๆ
      อีกอย่างที่สำคัญ อย่าลืมว่าริวอิจิในเรื่อง มีความคิดอ่านมิใช่ ริวอิจิผู้น่ารักจากการ์เบจภาคแรก เพราะงั้นเรื่องคงจบทันที ถ้าหากพี่ปล่อยให้อารมณ์หื่นของหนูๆพาไป แล้วรีบๆเขียนให้มันปล้ำๆได้ๆกันซะเพื่อจะได้เขียนฉาก แล้วหนูจะเชื่อไม๊ถ้าพี่จะทู่ซี้เขียนต่อไปว่ามันจะรักกัน หรือมันจะมีความรู้สึกดีๆ หรือเรื่องจะดำเนินไปในทางดีได้ มีหวังริวอิจิคงเกลียดขี้หน้าไอ้คนทำอย่างนั้นกับมันชนิดไม่เผาผีกันล่ะค่ะ
        อย่าเอาละครไทยมาคิดเป็นบรรทัดฐานนะ หนูๆรุ่นใหม่ที่เขียนฟิกทุกคน  หัดคิดอิงความจริง อิงเหตุและผล แล้วงานของเราๆ ที่แม้จะดูยังไงก็ไร้เหตุผล มันก็จะดูมีมิติ สนุกทั้งคนอ่าน และ สนุกทั้งคนสร้างงานอย่างเราด้วยฮ่ะ

 
Q:   ทำไมเจ๊ต้องเอาเรื่องข้ามมิติมาด้วยอ่ะ หนูอ่านแล้วงง หนูโง่วิทย์อ่ะ

 A: ขอโทษที แต่พี่หลงรักไอน์สไตน์ว่ะค่ะ หนังสือที่เจ๊อ่านก่อนนอนเป็นประจำ หาใช่ฟิก นิยาย หรือตูนวาย หรืออะไรวายๆก็หาไม่ ถ้าไม่ใช่หนังสือที่เกี่ยวกับงาน ก็จะเป็นหนังสือฟิสิกส์ ดาราศาสตร์นี่ล่ะ แม้จะฟังดูเหมือนกระแดะ แต่มันก็เป็นความจริงที่ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ดังนั้นมันจึงมีอิทธิพลต่องานอดิเรกอย่างการเขียนฟิกไปโดยเลี่ยงไม่ได้ ไม่ต้องห่วง พี่จะพยายามทำให้งงน้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ จะพยายามอธิบายด้วยภาษามนุษย์ ไม่ใช่ภาษาต่่างดาวแน่ อ่านต่อไปเถอะ ไม่ต้องกลัวค่ะ

          สำหรับน้องๆที่เขียนฟิกหลายคน อาจได้แรงบันดาลใจจากหนังสือการ์ตูน หรือหนัง หรือนิยายเรื่องอื่นๆ แต่เจ๊อยากให้น้องลองเปิดโลก คว้าหนังสืออย่างอื่นมาอ่าน แล้วคิดแตกยอดจินตนาการของตัวเองออกไปบ้าง เพื่อไม่ให้วิ่งวนอยู่ในกรอบเดิมๆ ที่เกิดจากแนวคิดของคนก่อนๆที่เค้านำไว้ก่อนแล้ว การวิ่งตาม มันดีตรงที่ง่าย เร็ว และเห็นผลความสำเร็จแจ่มชัดและแน่นอน แต่มันไม่น่าสนุกกว่าเหรอน้อง ถ้าเราจะลองวิ่งเอง แบบไม่ต้องคอยตามใครเขาดูสักครั้ง ? เหอะๆๆ ก็ดีแล้วล่ะที่เจ๊ผูกเรื่องนี้เข้ากับทฤษฏีสตริง เอกภพ พหูภพ มันก็เลยเป็นอย่างที่เห็น ถ้าหากเจ๊ดำริจะเขียนเรื่องนี้เอาตอนนี้ล่ะก็ หนูๆอาจเครียดกว่าที่ต้องมานั่งปวดหัวกับตำนานเทพอียิปต์ เคริวอาจจะไปอยู่ในยุคอียิปต์โบราณ พูดกันด้วยภาษาเทพอาเตน เข้าให้ เพราะตอนนี้ เจ๊กะลังอ่านหนังสืออียิปต์ก่อนนอนอยู่ค่ะ

Q : ทำไมเจ๊ต้องใส่พาสเวิร์ดด้วยอ่ะ หวงอะไรนักหนา ไม่ได้มีใครตามมาอ่านนักหนาหรอกเจ๊ ฟิกเคริวนี่อ่ะ

A : ไม่ได้หวงค่ะ แต่เจ๊รู้ดีว่าทำอะไรอยู่ ที่นี่ไม่ใช่บอร์ดปิด แต่เป็นบล๊อกที่จัดว่าสาธา่รณะ ไอ้งานเราก็จัดเป็นงานเฉพาะกลุ่ม เพราะงั้น ติดไว้หน่อยเถอะพาสเวิร์ดน่ะ อย่างน้อย เขียนอะไรแรงๆไป ก็ยังสบายใจว่า คนที่เข้ามาอ่าน ก็คือคนที่อยากอ่านจริงๆ ถึงอุตส่าห์นั่งจิ้มพาสเวิร์ดก่อน จะกดเอ็นเตอร์เข้ามา ถ้าเป็นงานที่ไม่ได้แรงอะไร เจ๊ถึงจะไม่ใส่พาสเวิร์ดค่ะ

Q: แล้ว เรื่องอื่นๆล่ะเจ๊ ได้ข่าวว่าเจ๊ยังมีอีกไม่ใช่เหรอ เมื่อไหร่จะต่ออ่ะ ทั้ง love note ทั้ง นาซ่า อ่ะ ?

A:........     (**เคาะไมค์ดังปุ่กๆ**)  อะไรนะคะ เจ๊ไม่ได้ยินฮ่ะ หา อ๋อ ไมค์เสียเหรอ ไม่เป็นร เปลี่ยนคนถามๆ   คำถามอื่นมาเลยค่ะ

Q : เมื่อไหร่จะต่ออ่ะเจ๊ ?

A :  หา ว่าไงนะ ?..... อะไรเนี่ย ไมค์เสียหมดเลยเหรอ ว๊า แย่จังเลย....

Q: สิ้นปีจะได้อ่านอีกสักสองสามตอนไม๊ ? เอาง่ายๆ สามปีจะจบไม๊เจ๊ เรื่องนี้อ่ะ

A: ........................... (***ควักนกหวีดขึ้นมาเป่า*****) ปรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!

ร่างเล็กท่าทางคุ้น มีขนนกฮูกเสียบผม มีหน้ากากคาดหน้าสีชมพู โหนเชือกโรยตัวลงมาจากไหนไม่รู้ แลนดิ้งบนเวที ข้างเจ๊ ayde ก่อนจะส่งอุปกรณ์บางอย่างให้

เสียงกุบกับ กุบกับ วิ่งมาจากอีกด้าน ร่างคุ้นอีกร่างเปล่งประกายขาวโอโม่ บนหัวมีเทียนที่ได้มาจากเค๊กวันเกิดที่เพิ่งผ่านไป แต่อิคนบนเวทีไม่ยอมแฮปฯ ร่างนั้นใส่หน้ากากสีแดงควบม้าแกลบตัวอืดต้มเตี้ยมเข้ามา

จากอีกด้านหนึ่งของโถงสัมภาษณ์ ร่างใหญ่ยักษ์ในชุดทาซาน นุ่งผ้าเตี่ยวลายเสือ ห้อยประดับใบมะขาม และใบกถิน  บนใบหน้ามีหน้ากากลายยีราฟแปะอยู่ครึ่งหน้า โห่โหยเกาะเชือกมา ก่อนจะโหนร่วงปุกลงตรงหน้าหญิง ayde บนเวที ในมือถือก่ฃ้อนอะไรบางอย่างติดมาด้วย

หญิง ayde คว้าอุปกรณ์บางอย่างจากมือร่างคุ้นตาหน้ากากชมพู ชูขึ้นสูงสุดหัว แล้วยิงเปรี้ยง แตกกระจายเป็นข้าวตอก ดอกไม้แและสายรุ้ง ร่วงพลู พร้อมด้วยการตะโกนสุดเสียง

            "ละครไทยจงเจริืญญญญญญญญ กรูร๊ากกกกกกกกกกกกกเอ๊กแซกซ์ที่ซู๊ดดดดดดดดดดดด"

      ท่ามกลางความตกใจของทุกคน ไอ้ทาร์ซานข้างๆ ก็ขว้างระเบิดควันดังตูมใหญ่ กลุ่มควันหนา คละคลุ้ง ม้วนตลบอยู่เป็นครู่ เสียกุบกับ เสียงโห่โหย ค่อยๆห่างไป ทิ้งเอาไว้เพียงเวทีอันว่างเปล่าไร้เงาคน....

กรูอยากเอาวินดส์ขึ้นจอ.....

หา?   (เสียงอุทานในใจ)

ไม่นะ   (อุทานในใจ)

อีกแล้วเหรอ (ตะโกนในใจ)

ยังไม่จบอีกเหรอ  ยังไม่เข็ดหรือเมิง (ตะโกนก้องในหัวใจ)

คิดบ้าอะไรของเมิงขึ้นมาเนี่ย (ตะโกนถามในใจ)

เวลาแบบนี้เนี่ยนะ  เมื่อหลายปีก่อนทุกครั้งที่ทำยังแทบรากเลือด นอกจากจะรากเลือดเพราะเรื่องตัวงาน ยังต้องมานยั่งรากเลือดกับปัญหาควายๆ ของคน ความเข้าใจผิด ความปัญญาอ่อนจุกจิก และเรื่องงี่เง่าหลังจากนั้น?

เหนื่อยกายช่างแม่งปะไร แต่เหนื่อยใจนี่แหละ มันเหี้ยที่สุด

แต่ถึงไม่พูดอะไรต่อ และดูมันตั้งหน้าตั้งตาหาโรงหนัง คำนวณค่าใช้จ่าย ฟังแม่งแต่เพลงวินดส์ทั้งวี่ฃทั้งวัน ทั้งที่เมื่อก่อนกรูได้ยินแต่เพลงร๊อกญี่ปุ่น เพลงอินดี้ไทย และเพลงเกาหลี

ก็พอจะเข้าใจ

'ฮ่องกงแมร่งแน่ว่ะ   ปรกติก็ตีกันอย่างกับอะไร พอถึงเวลารวมกัน มันก็รวมกันเต็มที่ สามัคคีนี่มันดีอย่างนี้เอง'

กรูพูด มันเฉยๆ ไม่ได้คิดว่ามันจะคิดอะไร เพราะรู้อยู่แล้วว่ามันเป็นไปไม่ได้

'แล้วเดี๋ยววันนึง พอโตๆกันแล้ว ก็รู้เองแหละว่าจะตีกันไปเพื่อ ?   เรื่องทั้งหมดที่ผ่านมา ไร้สาระแค่ไหน ชีวิตจริงมันเหี้ยกว่านั้นเยอะ '

มันพูด


กรูไม่คิดว่านั่นจะเป็นคำพูดจากปากมัน

55555+

กรูก็คิดเหมือนเมิง ถึงเวลานี้ มันไม่เหลือความรู้สึกอะไรแล้ว มองดูอย่างขำๆเสียด้วยซ้ำ เดี๋ยวพอทำงานทำการกัน ก็คงรู้เองว่าการใช้ชีวิตจริงๆมันเหี้ยแค่ไหน


'ถ้าเป็นไปได้ ครั้งนี้ อยากให้แท๊กมือรวมกันเป็นหน้าประวัติศาสตร์ชาติวินดส์สักครั้งชิบหาย อิยักษ์มันคงดีใจน้ำตาซึม หายหลอนที่ถูกอิกระเหรี่ยงดำคนนึงเหยียบตรีนในสนามบิน กร๊ากกกกกกกก'

'คิดว่ากรูไม่อยากเหรอ '

เออ......


กรูมองเมิงก็รู้ว่าเมิงคิดอะไร


แต่มันเหมือนฝันเว่อร์เกินไปไม๊ล่ะ    พูดน่ะมันง่าย

เอาเฮอะั อย่างน้อย ถ้ามันเป็นไปได้ คงเป็นฝันดีในฝันร้าย


แต่กรูคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ว่ะั


อิมพอสซิเบิ้ล!

This journal may only be accessed by Blog friends and users with the password.
- Enter password
- Blog friend request